حالمــــان بد نیست غم کم می خوریم

 
کم که نه، هر روز کم کم مـی خوریم

 

 آب مـــــی خـــواهم سرابم مــی دهند

 
عشـــــق می ورزم عـــذابم می دهند

 

 

خود نمیدانم کجا رفتــــم بـــــه خواب

 
از چه بیدارم نکــــــــردی آفــــــــتاب

 

 

خنـــــــجری بر قــــــلــب بیمارم زدند

 
بی گنـــــــــــاهی بــــودم و دارم زدند

 

 

دشنه ای نامــــــرد بـــــرپشتم نشست

 
از غم نامردمی، پــــشتم شـــــــکست

 

 

عشق آخر تیــــــشه زد بر ریـــشه ام

 
تیشـــــه زد بر ریـــــشه ی اندیشه ام

 

 

عشق اگر این است مرتـــــد می شوم

 
خوب اگر این است من بــــد می شوم

 

 

بس کن ای دل نابسامانی بــــس است

 
کافــرم دیگر مسلمانــــــی بــس است

 

 

در مـــــــیان خلق سر در گــــــم شدم


عاقبــت آلــــــوده ی مــــــردم شـــدم

 

بعد از این بــــا بی کسی خــو می کنم

 
هر چه در دل داشتــــم رو مــــی کـنم


برچسب‌ها: شعر, عاشقانه
+ تاريخ ۱۳۸٩/٦/٢۱ساعت ۱:٠۸ ‎ب.ظ نويسنده رضا نظرات ()