آدمک آخر دنیاست بخند

 

آدمک مرگ همین جاست بخند

 

 دستخطی که تو را عاشق کرد

 

شوخی کاغذی ماست بخند

 

 ان خدایی که بزرگش خواندی

به خدا مثل تو تنهاست بخند

فکر کن درد تو ارزشمند است

 

فکر کن گریه چه زیباست بخند

 

صبح فردا به شبت نیست که نیست

 

تازه انگار که فرداست بخند

 

راستی انچه به یادت دادیم

 

پر زدن نیست که درجاست بخند

 

آدمک نغمه آواز نخوان

 

به خدا آخر دنیاست بخند

  

به خدا آخر دنیاست بخند...

 

 

 

 

 

زاهدا من که خراباتی و مستم به تو چه؟

 

 

 ساغر و باده بود بر سر دستم به تو چه؟


 

 

تو اگر گوشه ی محراب نشستی صنمی گفت چرا؟

 

 

 

 من اگر گوشه ی میخانه نشستم به تو چه؟

 

 
 

آتش دوزخ اگر قصد ِ تو و ما بکند تو که خشکی چه به من

 

 

 

 

من که تر هستم به تو چه؟

 

 

 

 

دیگری    اینهمه   بیداد  به عاشق  نکند

 

 

قصد   آزردن    یاران   موافق   نکند

 

 

مدتی  شد که  در آزارم  و می دانی تو

 

 

به  کمند   تو  گرفتارم  و  می دانی تو

 

 

از غم عشق تو بیمارم و می دانی تو

 

 

داغ عشق تو به جان دارم و می دانی تو

 

 

خون دل از مژه می بارم و می دانی تو

 

 

از برای  تو چنین زارم  و  می دانی تو

 

 

 

 

کاش به پرنده بودی و من واسه تودونه بودم


شک ندارم اون موقع هم این جوری دیوونه بودم


کاش تو ضریح عشق تو یه روز کبوتر می شدم


یه بار نگاه می کردی و اون موقع پر پر می شدم

 

 

 


برچسب‌ها: وحشی بافقی, شعر, عکس, مریم حیدرزاده
+ تاريخ ۱۳۸٩/۱٢/۱٧ساعت ۱۱:٥۸ ‎ق.ظ نويسنده رضا نظرات ()